باید کاری کرد (آیا توانش را دارم...)

اما تب کردم و از صبحش تا همین امروز صبح خوابیدم... کلی غصه خوردم تو شبی که درای رحمت خدا باز بوده من خواب بودم...

بعدا فکر کردم اگه خدا این خداییه که ما می شناسیم درای رحمتش همیشه بازه این ماییم که راهو اشتباه می ریم و به در بسته می خوریم . سخته خوب انتخاب راه درست. خیلی موقع ها می بینیمش اما اون وری نمی ریم. چون سخته 

تنها برای یک آن

در حلقه ای مدور

       از شب برآمدند 

یک شعله یک دریچه یک برگ یک بهار

و چهچهی شکفت    از شهره ای غریب ...

و لحظه ای دیگر

من کور کور بودم

و آن درخت نور در دوردست حافظه ام گم شد

"منصور اوجی" 

خدا جون گفته بودم حوصله بازی ندارم نه؟ تو که می دونی من زود خسته می شم. نه حوصله بازی دارم و نه حوصله جرزنی                                                                                                             

البته هنوز به هدفم به طور کامل نرسیدم اما خوشحالم که هدفم یه نقطه نیست که زودی تموم شه. تا من یه معلمم اونم هست.

این روزا خیلی خوشحالم. سرم خیلی شلوغ بود. برگه های امتحان دانشجوهای گلمو صحیح کردم و بهترین نتیجه ای رو که میشه گرفت  رو گرفتم. ۸۴ درصد قبولی توی درسی که معمولا همه ازش دل خوشی ندارن (آمار و احتمالات)... به خدا به هیش کی نمره ندادم. امتحانشونم آسون نبود ...

 چه خوب که بچه ها هم محبت منو نسبت به خودشون فهمیده بودن. نه برای نمره ها و امتحان ( واااااااااااای چقدر بد می نویسم. ) آرمشی که بچه داشتن به منم آرامش می داد. خوشحالیشون به وجد می آوردم و اعتمادشون به من زیباترین حسی بود که به من القا می شد. اعتماد و آرامش! (هدف من برای خودم و اونا) 

وای کاش می تونستم بهتر بنویسم...

پ.ن. دکتر شفیعی جونم ازت ممنونم که به من محبت کردن و درک دانشجوها رو یاد دادی.

پ.ن. قابل توجه فرانک جون که نگران اون دانشجویی بود که من نسبت بهش حس خوبی نداشتم. ایشون ۱۷.۵ شدن! و روزبه بیچاره ما افتاد...

خوشحالم

۱. یه روزی تمام مردم ایران آزاد و خوشبخت و بدون استرس زندگی کنند و قدر خوشبختی شون رو بدونند.

۲. همه آدما اونقدر دیدشون وسیع باشه که قدر لحظه هایی رو که دارن بدونن (اینو تو برخورد با دانشجوها متوجه شدم که خیلی از ماها برای انتقام گرفتن از عواملی که باعث مشکلاتمونند دست به خودزنی به انحاء مختلف می زنیم و بی خودی عمرمونو به هدر میدیم)

۳. یه روزی بفهمم آیا اعتقاداتم درست بودن یا که... (به بیان بهتر نقش خدا رو تو زندگی آدما بدونم و بدونم که آیا خدا فقط یه خالق و یه ناظمه یا که توی سرنوشت ما هم دستی داره؟)

۴. این یکی آرزوییه که از بچگی داشتم و با اینکه بچگونست اما هنوزم از فکر کردن بهش لذت می برم. دلم می خواست ملکه بودم...  بعد گلادیاتور هم داشتیم و می رفتیم مسابقه هاشونو تماشا می کردیم. تازه اون گلادیاتور خوشگله رو هم من خیلی دوست داشتم (نمی خوام به شاه خیانت کنم فقط ازش حمایت می کنم قول می دم)

۵. دلم می خواد یه نوازنده توی یه ارکستر بزرگ و مجلل باشم...

۶. وقتی پیر شدم آرامش داشته باشم و دیگه خبری از استرس های الآن نباشه. فقط آرامش و آرمش در کنار همون شاه مورد چهارم! با دوستای گلم (نمی تونم تصور کنم سالی پیر شده...)

۷. من بازی رو باختم هفتمی ندارم...

             و می بینی حالا خیلی از کارات رو نتونستی انجام بدی. نه به خاطر کم کاری خودت که به خاطر اینکه موقع نوشتنش یادت رفته بوده که تو تنها کسی نیستی که داری تو این دنیا زندگی می کنی. یادت رفته بوده که تو غیر از خودت مسئولیت خیلیای دیگه رو هم به عهده داری...

اون موقع دلت می خواد از روی زمین محو بشی. به همه چیز غر میزنی. به اینکه چرا اول شرایط رو نسنجیدی و برنامه ریزی کردی. بعد می گی آخه مگه من چه گناهی کردم که اینقده سرم شلوغه که همه ازم یه عالمه انتظار دارن. بعد می بینی خیلی از موقع ها تو خوب کار کردی کسی هم ازت نخواسته به جای رسیدگی به کارای خودت به اونا کمک کنی. همه چیز همه چیز خوب بوده اما...

  شاید یه کم اون خدایی که اون بالاست یا که تو دل ماست باید کمک می کرده و صلاح نبوده که کمک کنه!

         بعد همه چیز به هم می ریزه (و تو فکر می کنی که بابا خدا جون  آخه چرا؟؟؟ )

بعد به این حرف خاله جان می رسی که تو این دنیا هیچ چیز دلیل هیچ چیز نمی شه!

اینه که خود خدا هم میگه شما خودتون کاراتونو انجام بدین اما... توکل هم بکنید.

چون ممکنه با اینکه ما به طور منطقی همه چیزو سرجاش گذاشتیم اما باز آخرش یا که از همون اولش همه چیز خراب شه

خدا جوووون من کفر نمی گماااااااااا. خودت می دونی دیوونه شدم

 اون محسن بامزه بانمک که هر جلسه با دیدنش کلی انرژی مثبت می گرفتم. می گفت استاد هی به من بخند ما هم خدایی داریم! اون روزبه خوشگل که دلم می خواست لپاشو بکشم! (به به مملکت ما رو باش استادش که اینه خدا به فریاد بقیه برسه) و...

در ضمن خودتونم واقعاْ که! چی کار کنم همه دانشجوهام پسر بودن! کاش می شد ازشون عکس بگیرم تا ببینید همشون چقدر گلند. اون وقت مطمئنم شما هم دلتون می خواست این روزبه ما رو لپشو بکشید. آخه پسر اینگده خوشگل اینگده خوش تیپ (البته به پای عمو خوابالو نمی رسه! ) 

و دلم برای همکارام تنگ می شه. چقدر همشون نازنین اند. راس می گفت مدیر گروهمون گروه ریاضی از همه گروه ها رابطه بهتری با هم دارن.  یکی از استادای گروه فیزیک تا بی نهایت انسانه. چقدر براش احترام قائلم. چقدر رفتاراش روی من تاثیر می ذاره! همه چیزو با دید مثبت نگاه می کنه. و چقدر مهربونه با همه با همکارا با دانشجوها. همه دوسش دارن براش همیشه آرزوی موفقیت می کنم چقدر کارم و محیطش رو دوست دارم. خدایا بازم لذت کار کردن با این نازنین ها رو به من بده

بعضیا اصلاْ عرضه (ارزه یا عرزه یا ...) خلاف رو ندارن. کاشکی یه کم نمی ترسیدم اون وقت ...

یه عمو کمالی یه باری می گفت بعضیا رو خدا اون قده دوست داره که حتی اگر هم بخوان کج برن گوششونو می گیره می یاره به راه راست. بدبختی ما گوییا این خدا هم در این جور موارد گیر داده به ما!(خدا جون تو رو خدا دلگیر نشیا به خدا کشش یه عذاب دیگه رو ندارم)

یه روزی به سالی گفتم دارم یه سری اعتقاداتم رو از دست میدم. شاید این خدا (به قول اون جمله میلان کوندرا) فقط یه کامپیوتر خالق باشه. شاید هدف از دعا کردنای ما القای یه انرژی به خودمون در جهت رسیدن به خواستمون باشه. کی می دونه خدا واقعا چه نقشی تو زندگی ما داره؟ آیا خدا همونه که بهمون یاد دادن یا که ...

حالا من که همه دانشجوهامو دوست دارم. از یکی از دانشجوهام بنا به یه دلایلی (که منو یاد یک نفری می ندازه) نه تنها بدم می آد که از دیدنش چندشم می شه. ترم پیش که با من درس داشت خودش خوشبختانه اجازه گرفت سر کلاسا نیاد اما این ترم می آد و من حتی به خاطر وجودش دلم نمی خواد برگردم و درس رو برای بچه ها توضیح بدم و می دونم راندمان کارم به شدت پایین می آد. از طرفی دلم براش می سوزه خودش هم شاید متوجه شده...

خدایا چه حس بدی دارم. ناراحتم